Bloggen; een terugblik

Bloggen. Er komt echt een keer een einde aan. Bloggen moet in mijn perceptie niet tot in het hiernamaals doorgaan. Dan wordt het vervelend voor jezelf en voor anderen.

Ik ben recentelijk op mijn vingers getikt. Door mensen die belangrijk voor mij zijn. Zij vinden het niet erg prettig dat ik me zo open en bloot geef ten overstaan van de "wereld". Voor mij was het blog echter een heel goede uitlaatklep. Een onderdeel van de persoon die Angelique heet. Dat was toen. En nu is nu. Nu is... anders. Nu is... volwaardiger. En meer rustig dan toen.

Ik denk dat je bloggen ook moet beschouwen als de metafoor van een psychologisch proces. De blogger heeft doorgaans zeer veel behoefte om zich te uiten. Hij of zij (lees: ik) schreeuwt om aandacht. Echter ook een blogger maakt een groeiproces door. Op een gegeven moment is er geen behoefte meer aan "delen", rellen or whatever.

Op wijsgerige lesjes zit niemand te wachten (behalve ikzelf). Wanneer ik een blik werp op hetgeen uit mijn pen vloeide, dan kan ik rustig beamen dat het schaamrood mij zo nu en dan wel eens naar de kaken stijgt. Toch handhaaf ik het blog. En volgens een kennis mag ik niet aan geschiedenisvervalsing doen.... Ik ben trots op dit mooie weblog. Er is immers veel tijd aan besteed. Alles is echter een momentopname; een trilling en vibratie in de kosmos van het moment.

In mijn perceptie moet je nooit spijt van iets hebben. Beter is het om te lachen om je eigen grappen en grollen. Daar komt de door mij geliefde ironie en zelfspot weer om de hoek kijken.

Ik ga me nu toeleggen op andere schrijverijen. Onder meer voor BAVO Europoort. Momenteel volg ik een cursus Journalistiek Schrijven. Daarbij leer ik het emotionele aspect achterwege te laten. Dat zal best lastig zijn in het begin. Zeker wanneer je zo overgepassioneerd bent als ik.

Verder ga ik verder werken aan mijn (eerste?) boek. Dat wordt een mengeling van fictie en werkelijkheid. Ik ben er nog niet over uit of het boek onder eigen naam of pseudoniem verschijnen zal. Daar is de uitgever baas over. Ik heb nu geleerd: je mag niemand "belasten" met hetgeen je schrijft.

Neem het schrijven van een boek overigens niet al te serieus; iedereen kan een boek schrijven. Maar dat wordt dan doorgaans via Internet verkocht.

Ik wens iedereen, incluis mijzelve, veel rust, ruimte en inzicht. En leef in het hier en nu. Want iedere minuut die je spendeert aan het verleden, gaat af van je toekomst!

Tot slot, ja de allerlaatste keer: GEEN DAG ZONDER.... BACH!

Liefs van Angelique (herself ;-)).

Novelty seeking BITCH

Ik heb even een time out genomen met bloggen. Had namelijk niets te melden. Die lesjes Wijsbegeerte, daar zit niemand op te wachten, naar ik mag aannemen.

De afgelopen week was meer dan extreem turbulent op Angel's planet. Ja, ik beken; alles draait om mij in dit leven. Althans in mijn perceptie. Ik ben een egocentrisch persoon, zeer op mijzelf gericht. Ik denk dat er veel aan mij voorbij gaat met dien verstande. Let wel. Ik ben geen narcist (meer). Ook geen hedonist. Ik ben gewoon aan het overleven. Nothing more nothing less, right?!

Enfin, er waren diverse momenten dat je denkt dat je volledig doordraait. Je je op de afgrond denkt te begeven van het fenomeen dat hysterie heet; krankzinnig wordt. En waar is dit alles aan te wijten? Juist, ik kan mij niet voldoende "afsluiten". "Dingen" gaan zich dan in je aura, in je energetische veld, vastzetten; hechten (lees: mensen). Je trekt je zaken van anderen dan zodanig aan, dat het een obsessieve wending gaat nemen. In feite gaan anderen dus van hun probleem jouw probleem maken. En zij putten er kracht uit. En jij gaat er, energiek gezien, compleet aan onderdoor. Niet goed dus. Dat is de keerzijde van de medaille wanneer je hoog sensitief en helder voelend tegelijk bent (en ook voor- en nawaarnemingen krijgt). Ik was overigens van mening dat ik alle varianten op het thema inmiddels wel had meegemaakt; alle smaakjes al eens geproefd. Echter, de afgelopen week was als een ware movie. Met een happy end overigens. Een teder, respectvol, begripvol als ook liefelijk ende. Ik had de spannende film zeker niet willen missen. De ander ook niet, naar verluid.

Ik schijn zo confronterend te zijn in mijn vraagstellingen. Geen enkel onderwerp gaat uit de weg. Geen taboo. Nothing! Maar niet iedereen trekt dit.

Het meest heerlijke is dat je dit alles altijd weer weet om te buigen naar een enorme drive. Gedrevenheid in werk, studie. Alleen het sporten is een ietwat ondergeschoven kind momenteel.

Met wat hulp van enige intime kom je dan tot inzicht. Want een trill-seeker (of novelty seeker, zoals dat in de psychiatrie benoemd wordt), ziet geen gevaar. In niets. Is verslaafd aan het gevaarlijke. Novelty seekers hebben doorgaans de volgende 4 kenmerken:

1) extreme "prikkelhonger";
2) hoge mate van impulsiviteit (kan ook leuk zijn, want ze zijn wel authentiek ;-));
3) extravagantie, buitensporig en ook mateloos (herkenbaar ;-))
4) slordigheid, aanstootgevend, ordeloos en soms ook gewelddadig (geen comment ;-)).

Hoe zit dat nou eigenlijk?

Mensen met deze kenmerken, lijden aan een tekort aan dopaminegehalte in hun neurotransmitters. In onze neurotransmitters, waarbij serotonine en dopamine direct met elkaar verbonden zijn, is het van essentieel belang dat er een goed evenwicht is. Dopamine is de "rem" van de Ferrari (de metafoor van serotonine in dit geval). En wanneer die rem er niet is, dan begeef je je soms OP of OVER de grens. Je realiseert het je dan wel, maar je negeert de signalen. Je verstand wijkt dan voor je gevoel. Je wilt immers de kick ervaren.

Fijn dat andere mensen je dan inzicht kunnen geven. Dat zijn nou je echte vrienden. Die nemen op afstand waar wat er werkelijk gaande is. Want jij bent immers verblind!

En toch blijf ik meer dan ook van mening; geen medicatie om de pieken en dalen te doen vereffenen. In deze zin spreek ik mijn liefde voor en activiteiten in de psychiatrie tegen. Voor mij is het zo'n grote uitdaging om het op eigen kracht te volharden. Er zijn immers zoveel mensen die graag aandacht opeisen vanwege hun disorder en zich dan lekker laten volgieten met drugs. Zij zijn de zwarte vlek in onze maatschappij. Vecht gewoon. En wees geen hypochonder. Wees sterk en verman je. Ik spreek bewust over MEDEDOGEN en zeker niet over medelijden. Ik accepteer mijzelf ook om wie ik ben, met al mijn gebreken en aandachtspunten.

Ik blijf gewoon wie ik ben!

Dat is nou... verwachtingen managen naar jezelf... pur sang!

Hellenisme

In de na-Aristotelische tijd was de troonsbestijging van Alexander de Grote (336 voor Christus) van groot belang voor politieke en culturele veranderingen in Griekenland. De door zijn vader, Philippus van Macedonie, tot stand gebrachte eenheid tussen de Grieken bleef onder zijn leiding gehandhaafd. Door zijn overwinning op de Perzen en het tot stand komen van een onmetelijk wereldrijk werd de horizon van de Griekse mens tot eindeloze verten verbreed. Er ontstond een vrij verkeer tussen de Oosterse cultuurgebieden en en Griekenland hetgeen leidde tot een verspreiding van de Griekse cultuur. Dit alles vond vooral plaats tussen 300 en 30 voor Christus (de dood van de Egyptische koningin Cleopatra). Deze periode noemt men het "hellenisme".

Hellenisme is een begrip voor zowel een periode in de geschiedenis als voor een type beschaving. Het woord stamt af van 'Hellas', in het begin de naam voor een deel van Thessalië in het oude Griekenland, later voor Midden-Griekenland en nog later voor Griekenland als geheel. Men noemt 'hellenisering' dan ook wel 'vergrieksing'. Het woord Helleen betekent door het voorvoegsel ἑλ (hel) "fel licht" of "verlicht". Het is verwant aan het woord helios ("zon") en elektron (dit betekende "amber"). In de mythologie stamden de Hellenen af van Ellin (Ἕλλην), zoon van Deucalion (Δευκαλίων) en Pyrrha (Πύῤῥα).

In de periode van het hellenisme was de mens niet langer burger van een beperkte stadstaat, maar burger van een wereldrijk; hij was een kosmopoliet geworden. Zo verruimde zich het gesloten cultuurbeeld van de klassieke Griekse bloeitijd tot een wereldgerichte visie.

Was bij Plato en bij Aristoteles de opvoeding van de mens tot goed burger van de best geleide stad de grondgedachte van hun staatsleer, in de periode van het hellenisme komt dat anders te liggen. Enerzijds was de aandacht veel meer gericht op de mens als lid van de grote mensengemeenschap en probeerde men de sociale deugden te bevorderen, anderzijds was er door de vele veranderingen een gevoel van ongeborgenheid en onzekerheid ontstaan en werd de mens teruggeworpen op zijn eigen ik. Geen wonder dat de ethiek een belangrijke plaats gaat innemen in de filosofie van de scholen uit deze periode.

De belangrijkse stromingen die gedurende de periode van het hellenisme tot stand zijn gekomen zijn: het stoicisme, het epicurisme en het scepticisme. Maar wellicht daarover later meerrrrrr.

De deugdenleer van Aristoteles

Aristoteles was meer dan een filosoof. Hij was een wetenschapper, astronoom en politiek theoreticus. Aristoteles wordt ook wel de vader van de logica en de metafysica genoemd.

Aristoteles beschouwt het GELUK als hoofddoel van ons zedelijk handelen. Wat is goed en wat is slecht.

Maar wat moeten wij nu onder geluk verstaan? Is geluk niet doorgaans slechts een momentopname?

Geluk lijkt mij niet de werking te hebben van een perpetuum mobile. In mijn perceptie zou je ook niet naar geluk moeten streven, maar de momenten van geluk moeten "pakken" en ook doen koesteren. Je laten overvallen door geluk. Voor zover je dat geestelijk aan kunt dan ;-). Zelf heb ik namelijk nogal eens de neiging om momenten van geluk kapot te maken. Daar ligt ongetwijfeld ook iets aan ten grondslag, echter dat gaan we in een ander blogje nog eens de revue laten passeren ;-).

Geluk is niet het bezit van iets, het bestaat ook niet in eer of aanzien. Geluk bestaat in de werkdadigheid van de mens volgens zijn wezen, volgens zijn natuur. Anders gezegd: het geluk is gelegen in de activiteit van de ziel (die zich overigens niet zonder het lichaam kan ontplooien).

De hogere zielsvermogens dienen bij deze activiteit de leiding te hebben over de lagere vermogens en strevingen. Teneinde harmonie tussen beiden te genereren, is de "deugd" nodig. Met de deugd kun je ergens genoegen aan beleven, ergens van genieten. In mijn perceptie moet de deugd dan wel ethisch verantwoord zijn, want als het een deugd wordt ten koste of laste van anderen, dan zou je weer als een Marquis de Sade hedonist kunnen worden bestempeld ;-).

En zo kwam Aristoteles tot de zogenaamde deugdenleer.

"De deugd ligt in het midden"

Deze stelling gaat slechts op wanneer men het niet zo opvat dat deugd iets middelmatigs zou zijn. Het is juist iets optimaals, iets dat verheven is, op een hoger niveau ligt. Immers het juiste midden tussen overmoed en lafheid kan bestempeld worden als dapperheid.

Ik denk nu ook direct aan trouw zijn. Trouw zijn aan. Aangesloten blijven en dat soort zaken.

Deugd zou niet een eenmalige handeling moeten zijn, maar een blijvende, vastberaden en kordate houding waaruit ons handelen als vanzelf voortvloeit. De natuur doet dan haar werk. De Natuurwet rules. Immer!

Aristoteles onderscheidt overigens ethische en dianoetische deugden.

Ethische deugden duiden op sterkte, matigheid, rechtvaardigheid en voorzichtigheid. Ze zijn gelieerd aan onze lagere zielevermogens.

Dianoetische deugden, daarentegen, verwijzen naar kennis, inzicht en contemplatie (het optimale gebruik van je intellectuele actviteit). Ofwel de hogere vermogens.

Volgens mij word je van contemplatie heel erg blij! Omdat je daarbij tot verdieping en uiteindelijk ook tot bezinning overgaat. Het absolute hoofddoel van mijn leven. Zoals eerder gezegd, de kunst van kritisch nadenken. Dan maar geen golddigger ;-).

Voetnoot: zie je het prachtige schilderij van Rembrandt hierboven? Zo visualiseert hij de wijsgeer Aristoteles!

Fatal attraction

One can feel attracted by someone due to (or thanks to?) excitement and suspense.

But what if a relationship is getting... TOXIC?

I discussed this topic with an intimate, today.

No needless to say that this all might be a risky journey in case it triggers the dark side inside people.

As long as the situation is transparant, one will be able to deal with it, though.

But my question is.

Does it spoil the effect somewhat?

Leven in een psychiatrische inrichting (vervolg)

Vandaag bracht ik het grootste deel van mijn verlofdag door in de inrichting.

Ik vrees dat ik mij moet chargeren. Want er worden wel degelijk activiteiten georganiseerd die de patienten dichter bij hun "zijn" doen brengen.

Vandaag stond dan ook in het teken van de ontmoeting met honden. Je moet het je zo voorstellen. Er komen diverse buurtbewoners met hun honden op bezoek. En die honden gaan dan interacteren met de patienten. Een van de bezoeksters had zelfs een aangelijnde kater bij zich! Dieren zijn hoog sensitief. En als je de wederzijdse liefde tussen patient en dier eens kon waarnemen! Echt heel prachtig.

Zelf ben ik bijzonder onder de indruk van een beeldschone 70-jarige dame. Echt een plaatje om te zien. Zwaar bi-popular, maar had vandaag een enorm heldere dag. Ik heb heel bijzondere gesprekken met haar gevoerd. Zij is een zeer, zeer intelligente ex-zakenvrouw.

Wat mij zo goed doet, is te merken dat ik mijzelf "opzij" kan zetten zonder mijzelf te hoeven wegcijferen. Dit werk stemt mij dan ook heel rustig. Ofwel het brengt mijn hyperactieve geest tot rust. Spin-off. Het mes snijdt aan twee kanten. Ik ben immers ook niet helemaal "normaal" wanneer je mij vergelijkt met de doorgaanse mens.

Na afloop van de sessie heb ik een evaluatiegesprek met mijn coordinator gevoerd. Zij was vol lof over mijn inbreng. Zij laat mij de laatste week van januari zelfs alleen de scepter zwaaien, vanwege het feit dat zij dan verhinderd is. Dus vol vertrouwen zijn wij beiden. Heel erg leuk!

Een aantal spelregels zijn mij ter ore gekomen. Ga nooit ongevraagd iemand van de kamer halen. Altijd eerst met de verpleging overleggen wat de gemoedstoestand en hoedanigheid van een willekeurige patient is! De mind set van deze patienten fluctueert immers doorgaans van dag tot dag! Ook is er een heer die momenteel een gevaar vormt voor zichzelf en de ander. Omdat hij zwaar psychotisch is. Pas op de plaats dus. Hij is in staat je in elkaar te hakkuh. En altijd gereserveerd blijven.

Ook zijn er mensen die zwaar depressief zijn en continue suicidale pogingen ondernemen. Dat is natuurlijk heel erg heftig. Ik kan mij dat niet voorstellen. Het leven zit immers zo vol verrassingen. Maar ja, wanneer je manisch-depressief bent, dan werken de neuro-transmitters gewoon anders... Vandaag dan ook voor het eerst een overlijden meegemaakt. Tja, that's life. Overal sterven mensen. Ook buiten de inrichting.

Survival of the fittest?

Wat ik ronduit hilarisch vind, is te moeten constateren dat ook hier sprake is van veel haantjesgedrag. Jaloezie onderling, omdat de een meer aandacht krijgt dan de ander (van mij in dit geval).

Dat heb ik werkelijk aan den lijven moeten ondervinden, want bij mijn vertrek uit de inrichting schreeuwde het groene mannetje in de dame naar mij "je ziet er ronduit belachelijk uit met die pet en die vlecht!!!!!!".

Hahaha. Wat een lol!

Tot slot even een delicaat onderwerp. Heb vandaag begrepen dat iedereen een euthanasieverklaring kan tekenen. Bij volle verstand. Ik heb besloten om dat ook te gaan doen. Hoeft niet eens notarieel bekrachtigd te worden zegt een met mij bevriende notaris. Ik teken ervoor! Eerlijk gezegd. Zoals eerder vermeld op dit blog. Liever een kort en heftig leven, dan eenzaam en ziekelijk achter de rollator!

;-).

---

'Pastiches III' van Gerrit Achterberg ©
uit de bundel Osmose (1941).

Wandluis van God. Gebraden spek-gezicht.
En leege metselaarsogen,
die iedereen hebben belogen.
Een knevel groeit het prevelmondje dicht.

Hij loopt misdadig vlug en licht
achter denkbeeldige belangen,
waarin zijn geestje is gevangen,
door al de gangen van 't gesticht.

---

Dit gedicht is een gesticht

Schaafplek van god. Lege goochelaars hoed,
die een huis liet verdwijnen.
Wees met bloedworst vingers,
naar meisjes met blote lippen.

Het licht scheen door dwangbuizen,
want zijn schaduw was een onrustige man.
Hield hem een moment in zijn greep,
er was weer een gedicht doodgegaan.

---

Aristoteles: wijsheid heeft aan zichzelf genoeg!

Sylvesterrrrrr

From Germany, I send my love to Mum and Dad.

I wish everyone an erotic and toxic (!) New Year.

Let us go on (or even over?) the edge (again).....!

Everybody will have to deal with his or her own problems. I will NOT be a social worker in my spare free time anymore! Except for BAVO ;-).