Unrequited love

Such a pity.....!

I need to catch Him again into my web!

I just LOVE that man!

Unfortunately, it is just another impossible love.... Oscar.....

However, I have been excommunicated by this all.

Psychiatrie, tunnelvisie of out of the box thinking?

Ik realiseer mij terdege dat ik mij nu op kritiek pad ga begeven.

Heb nu vier dagdelen meegelopen bij BAVO Europoort, unit Ouderen Psychiatrie. Ik moet eerlijk bekennen dat ik vandaag toch toch wel een moment had waarop ook ik enigszins "ontdaan" en geraakt was. Ja, in de huiskamer tref je namelijk mensen aan die toch wel verslagen of extra verbitterd zijn rondom de kerstperiode. En Placido Domingo luid zingend door de speakers, draagt wel een steentje bij aan je eigen gemoedstoestand...

Desalniettemin.

Ook heb ik weer hilarische momenten meegemaakt. En het leuke is dat de patienten je gaan herkennen. Sommige patienten zijn wel enigszins gefascineerd door mijn excentriciteit. Dat schept doorgaans een band. Zo gek zijn ze niet hoor. Ze missen soms even een draadje ;-). Het merendeel van de mensen is echt intelligent. Maar het is ergens even fout gegaan.... Door overlijden van bloedverwanten enzo. Voor mij heel erg begrijpelijk! Ook is het zo dat de strijd om het "ik", waarmee wij allen te kampen hebben, voor deze mensen moeilijker is gebleken. De strijd heeft hen blijkbaar meer uit het lood geslagen dan voor menigeen mens geldt....

Maar toch...

Ik mis iets in het dagelijks ritme in de psychiatrische instelling.

Het gaat allemaal om: op tijd medicatie, op tijd eten, alles op tijd. Structuur, hetgeen uiteraard nodig is. Lekker volproppen met drugs, ja het is nodig, blijkbaar. Natuurlijk is het zo dat routine en vaste regelmaat in het leven van deze patienten goed werkt. Iets dat deze mensen voorheen wellicht niet hebben gekend. Ik meen dat de meeste patienten zich OK voelen in een dergelijk veilige omgeving waarbij prikkels enigszins beperkt worden.

Maar zelf ben ik van mening dat iets dat de ZIEL raakt, veel effectiever zou kunnen zijn.

Hoe zou je de sleur in een psychiatrische instelling kunnen doorbreken?

Bijvoorbeeld door muziek te laten maken, of bewegingskunst. Lichamelijke oefening?

Goh, ik krijg ineens een ingeving......

Iets waarbij de mensen meer tot zichzelf kunnen komen. Dichter bij de kern. Iets dat de emotie meer oprecht aanwakkert.....?

De oplossing is helaas niet nabij; er moet immers bezuinigd worden.

1 Psychiater en 2 huisartsen die een full-time week delen.

Het is mij geheel duidelijk.

Winter merriment

In winter time you wear Mummy's vintage fur coat!

(And snow does facilitate delightful cooling from sauna bath).

Marginalia: Kadish is one of the leading Jewish prayers.

About serving a useful purpose

This morning I participated in organizing a workshop in the psychiatric institute.

I was happy to learn that I will be appointed permanently after I had voluteered for this job the other day.

The Abominable Snow(wo)man

Heute war..... TRAUMHAFT!

SLOW downnnnnnnnnn

Just like last year I consider it a real gift being able to allow myself a two week leave during the last two weeks of each calendar year. I just LOVE these kitschy thingies around Christmas time.

Being happy with the sweet memory of a wonderful evening with my family, last night. And looking back at an intesting year 2009.

When I closed the door of my office this evening, I realized that I am now allowed to dissociate myself from la vie quotidienne for quite some time.

Although I enjoyed that idea incredibly, I felt an inner void simultaneously...

I.e. In my perception the first period of a holiday always seems to be about kicking the working habit.

I think I defintely need some training on how to slow down.

Who will help me to develop further in regard to this matter?

Marginalia: The devil is not so black as he is painted!

Vervreemding

Vanavond sprak ik met een lieftallige vriendin over de vermeende vervreemding van de wereld.

Ik gaf haar namelijk eerlijk te kennen dat ik mij de laatste tijd steeds meer vervreemd voel van de "wereld". Bewust zeg ik niet dat ik van mening ben dat de wereld zich van mij vervreemdt.

Ik vraag mij dan af of de wereld nu zoveel "eenvoudiger" is of dat ik gewoon te snel en diep vorder. Ik denk dat ik aan dingen voorbij ben gegroeid. Dat is best heel lastig, zo nu en dan. Dat kan ook leiden tot een sociaal isolement. Uiteraard zijn er altijd mensen die wel met je opgaan in dezelfde trilling of frequentie. In mijn ervaring zijn dat zeer zeker niet altijd je vrienden.

Mijn vriendin kon volmondig beamen dat zij dezelfde ontwikkeling doormaakt. Beiden willen wij geenszins de narcist uithangen, maar dat er sprake is van een groeiende distantie, moge meer dan duidelijk zijn.

In onze "overgepassioneerdheid" kunnen slechts weinig mensen meegaan. Dat leidt dan weer tot een gevoel van teleurstelling en dientegengevolge afwijzing. Omdat wij ons dan niet begrepen voelen. Deze stelling ga ik donderdag voorleggen aan een voor mij zeer belangrijk iemand. In het kader van reflectie.

Ontwikkeling versnelt en velen doen achterblijven.

Dat is de verandering van de aarde op dit moment.

Ofwel je gaat mee met die versnelde ontwikkeling ofwel je blijft achter.

Velen blijven achter, en sterven straks aan de griep of de vaccinatie of iets in die orde.

Mijn stelling:

Intelligente (als ook integere) mensen gaan voorbij aan vooroordelen en beschuldigingen en accepteren je wie je werkelijk bent. En respecteren datgene wat jij doet.

Want zij zijn in staat om verder te kijken dan de klassieke oorzaak-gevolgtheorie. Daaraan ligt doorgaans iets veel diepers ten grondslag!

Voetnoot

Plato zegt dat je vrij moet zijn van begeerten en dat alleen dat leidt tot het doel van leven: gelukzaligheid.

Aristoteles daarentegen, zegt dat je wel begeerten mag (moet) koesteren maar ervoor moet waken dat zij jou gaan beheersen.