

Bloggen. Er komt echt een keer een einde aan. Bloggen moet in mijn perceptie niet tot in het hiernamaals doorgaan. Dan wordt het vervelend voor jezelf en voor anderen.
Ik ben recentelijk op mijn vingers getikt. Door mensen die belangrijk voor mij zijn. Zij vinden het niet erg prettig dat ik me zo open en bloot geef ten overstaan van de "wereld". Voor mij was het blog echter een heel goede uitlaatklep. Een onderdeel van de persoon die Angelique heet. Dat was toen. En nu is nu. Nu is... anders. Nu is... volwaardiger. En meer rustig dan toen.
Ik denk dat je bloggen ook moet beschouwen als de metafoor van een psychologisch proces. De blogger heeft doorgaans zeer veel behoefte om zich te uiten. Hij of zij (lees: ik) schreeuwt om aandacht. Echter ook een blogger maakt een groeiproces door. Op een gegeven moment is er geen behoefte meer aan "delen", rellen or whatever.
Op wijsgerige lesjes zit niemand te wachten (behalve ikzelf). Wanneer ik een blik werp op hetgeen uit mijn pen vloeide, dan kan ik rustig beamen dat het schaamrood mij zo nu en dan wel eens naar de kaken stijgt. Toch handhaaf ik het blog. En volgens een kennis mag ik niet aan geschiedenisvervalsing doen.... Ik ben trots op dit mooie weblog. Er is immers veel tijd aan besteed. Alles is echter een momentopname; een trilling en vibratie in de kosmos van het moment.
In mijn perceptie moet je nooit spijt van iets hebben. Beter is het om te lachen om je eigen grappen en grollen. Daar komt de door mij geliefde ironie en zelfspot weer om de hoek kijken.
Ik ga me nu toeleggen op andere schrijverijen. Onder meer voor BAVO Europoort. Momenteel volg ik een cursus Journalistiek Schrijven. Daarbij leer ik het emotionele aspect achterwege te laten. Dat zal best lastig zijn in het begin. Zeker wanneer je zo overgepassioneerd bent als ik.
Verder ga ik verder werken aan mijn (eerste?) boek. Dat wordt een mengeling van fictie en werkelijkheid. Ik ben er nog niet over uit of het boek onder eigen naam of pseudoniem verschijnen zal. Daar is de uitgever baas over. Ik heb nu geleerd: je mag niemand "belasten" met hetgeen je schrijft.
Neem het schrijven van een boek overigens niet al te serieus; iedereen kan een boek schrijven. Maar dat wordt dan doorgaans via Internet verkocht.
Ik wens iedereen, incluis mijzelve, veel rust, ruimte en inzicht. En leef in het hier en nu. Want iedere minuut die je spendeert aan het verleden, gaat af van je toekomst!
Tot slot, ja de allerlaatste keer: GEEN DAG ZONDER.... BACH!
Liefs van Angelique (herself ;-)).





